Dem Andenken eines Engels (Alban Berg Violinkonzert)

Ποιά σκόνη των άστρων έγινε σάρκα ζωντανή και

που την ξεριζώνουνε πονάει; Ποιός φαντάστηκε πως τον πε-
ρίμενε τέτοια προοπτική. Θεέ μου με των ανθρώπων τον πόνο
καλείς αγγέλους γύρω σου…Ναι, οι βουλές σου άγνωστες , μα
τι να πω σʼ αυτή τη μάννα που κάθε βράδυ  γράφει στα σεντό-
νια ένα ποίημα δάκρυα;

Με τόνα χέρι έδωσες γέλιου φως στα
μάτια μας με το άλλο τις εικόνες ενός ύπνου αιώνιου για να
μας καίει τώρα τα μάτια. Ποιά μουσική απεργάζεσαι με των
κορμιών μας τη σκισμένη σάρκα; Μια σάρκα που γυρνάει
στη γη, δική μας σάρκα, από στιγμή κι αιωνιότητα δική μας,
από δικό μας πόνο, από σιωπή δική μας… Έτσι είπε για να μη
σωπάσει. Γιατί σε περιπτώσεις σαν αυτές κοιτάς τον
ήλιο όπως κοιτάς ένα θεό και υψώνεις τη γροθιά, η σηκώνε-
σαι ορθός σε ένδειξη τιμής για να περάσει εκείνος που έδωσε
παιδί στο θάνατο.

Γιώργος Μίχος  (από τα “Μικροκείμενα”)